در پناه صخرهء عادت
روز را
به شب می رسانیم
و باید های بیهوده را
با نبایدهای پوسیدیه
پیوند می زنیم
تا امروز،
همان باشیم
که دیروز بوده ایم
 بیا،
تا خانه ی خود را
از علف های هرز عادت
پاک کنیم
و در زیبایی بال پروانه ای
نگاه کودکی خود را
جستجو کنیم.
(*شعر از آبجی مریم پینکی*)